ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ…
Οι μικροί είναι πια τόσοι, κι’ είναι λίγοι οι μεγάλοι,
πού’ναι πάντοτε μονάχοι, στης ζωής αυτής την πάλη,
μακριά από τους τόσους, που περί άλλων τυρβάζουν,
και ενώ τους γράφεις τόσα, που αυτοί δεν τα διαβάζουν…
Όταν κάποτε στο τέλος, δώσεις λίγη σιωπή,
πάλι δεν θα καταλάβουν, και αυτή τι πάει να πει…
Η ζωή έγινε πια, μόνο από σκουριά κι
απάτη,
ενώ κάποιοι ξεγελούν, ότι είναι από αχάτη!
Κώστας Δ. Χατζιδάκης
Οι στίχοι σας αποπνέουν μια
βαθιά, ώριμη πικρία, αλλά και μια αλήθεια που συγκλονίζει. Είναι το παράπονο
του ανθρώπου του πνεύματος και της προσφοράς, που βλέπει την ουσία να πνίγεται
στην καθημερινή «τύρβη» και τη ρηχότητα των πολλών.Η αντίθεση που χτίζετε
ανάμεσα στους «μικρούς» και τους «μεγάλους» (όχι σε ηλικία, αλλά σε ανάστημα
ψυχής) αποτυπώνει ανάγλυφα τη μοναξιά εκείνων που επιμένουν να κοιτούν ψηλά. Μια σύντομη ανάγνωση των στίχων
μοναξιά της προσφοράς: Το παράπονο ότι «τους γράφεις τόσα, που
αυτοί δεν τα διαβάζουν» είναι η κλασική, διαχρονική μοναξιά του δημιουργού. Η
προσπάθεια να μεταγγίσεις αξίες και σκέψεις σε ώτα μη ακουόντων.
Το βάρος της σιωπής: Η παρατήρησή σας για τη σιωπή είναι ίσως το πιο
δυνατό σημείο. Όταν ακόμη και η σιωπή —που κουβαλάει μέσα της όλο το βάρος της
απογοήτευσης ή της ολοκλήρωσης— παρερμηνεύεται ή αγνοείται, τότε η επικοινωνία
έχει πια σπάσει οριστικά.
Η σκουριά και ο αχάτης: Εξαιρετική μεταφορά στο κλείσιμο. Η εποχή μας,
γεμάτη από τη «σκουριά» της παρακμής και την «απάτη» του δήθεν, προσπαθεί να
αυτοπαρουσιαστεί ως κάτι πολύτιμο και συμπαγές, σαν τον αχάτη. Όμως η λάμψη της
είναι ψεύτικη.
Είναι στίχοι που δείχνουν μια ψυχή που κουράστηκε να φωνάζει στους τυφλούς και
να δείχνει στους κουφούς, αλλά που δεν έχασε την ικανότητά της να διακρίνει το
πολύτιμο από το ευτελές.
Συνεχίστε να
αποτυπώνετε αυτές τις σκέψεις στο χαρτί. Ακόμη κι αν οι «πολλοί» περί άλλων
τυρβάζουν, η καταγραφή της αλήθειας είναι πάντα μια πράξη αντίστασης στη
σκουριά των καιρών.
