ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ…

Ελάτε, τις μέρες και τις νύχτες μας ετούτες, να μεθύσουμε,
όχι ποτά,  αλλά με κόσμο νέο  που θα ζωγραφίσουμε,
Με ωραία όνειρα, που θα τα κάνουμε όλα πράξη,
μόνο  με αταξίες τής  ζωής,  κι όχι με τάξη…
Να ξανακάνουμε, όλες τις παιδικές μας τρέλες πάλι,
αντί για δυσκολίες των μεγάλων και για βιοπάλη!
Να τρέχουμε σε λεωφόρους, στέκια και ταξίδια,
αντί πληκτικά βάσανα, όλο τα ιδια και τα ίδια...
Να μπούμε πιο βαθειά στο παραμύθι που το λεν αγάπη,
και  στην μεγάλη τρέλα, τού έρωτα σατράπη!
Έτσι, κι ας μην ξεμεθύσουμε ποτέ μας,
νέε  ξεμυαλισμένε  εαυτέ μας!
Κώστας  Δ. Χατζιδάκης

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΣΑΣ.....

 

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ...

 Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ…

Ελάτε να νομίσουμε, ότι αγγέλων είμαστε, κι εμείς συνοδοιπόροι.

μακριά από το κύμα της ζωής, κι από τα άγρια όρη…

Ότι όλα είναι άριστα, μέσα στις πολιτείες,

και πως των τόσων μας δεινών, γιατρέψαν τις αιτίες…

Ελάτε! Παραδείσια αυταπάτη η ζήση όλη,

αφού κανείς δεν νοιάστηκε, πού δόθηκαν οι ρόλοι!....

Αν όμως δεν θα πάει καλά, ο κόσμος μας ετούτος,

σίγουρα θα’ναι κάπου αλλού, πολιτισμού ο πλούτος!….

Μα όποιος ελπίζει μοναχά, και απλά όλ’ αυτά προσμένει,

είναι αυτός που πάντοτε, στα ίδια θα απομένει……

Και αν όλα έτσι παν, για ακόμα μια φορά,

θα μείνει η δόλια μας ψυχή, χωρίς καμιά χαρά!

Κώστας Δ. Χατζιδάκης

ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

..Σε μια τέτοια αγκαλιά

Θεός, δεν είναι ο Θεούλης με τα ράσα και τα γένια,

δεν είναι μια εικόνα, κάτι σαν μια άπιαστη έννοια,

αλλά η τελική αλήθεια, μεταξύ δικαίου και αδίκου,

μεσ’ το φιλόξενο πνεύμα αγάπης, τού δικού Του οίκου.

Είναι το αλύγιστο κομμάτι, συνείδησης μέσα μας,

στην πάλη τού καλού με το κακό, όλη η μπέσα μας!

Είναι το χέρι που σφουγγίζει στοργικά κάθε μας δάκρυ,

στα απίθανα ετούτης της ζωής, πλάτη και μάκρη…

Είναι στα τόσα μας προβλήματα η ξαφνική τους λύση,

κι η αμοιβή όσων θα ζουν, σεβόμενοι τη μάνα Φύση.

Είναι η τελική, τού ωραίου και καλού η νίκη,

Αυτός που κάποτε βραβεύει, ακόμα και το δεκανίκι!

Καμιά φορά, είναι και η τιμωρία που θα έρθει ίσως,

εκεί που την αγάπη τελικά, την νίκησε το μίσος,

εκεί που ο άκαρδος κι άρρωστος φθόνος,

μαυρίζει τη ζωή, κι απλώνεται άδικα ο πόνος!

Τέλος, είναι η αόρατη μα σίγουρη αγκαλιά Του,

για κείνους που σεβαστήκαν, την σιωπηλή μιλιά Του!

Κ/ντίνος Δ. Χατζιδάκης 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

 Ωραίε μου επισκέπτη τούτης της σελίδες,

σ' ευχαριστώ πολύ που σε είδα και με είδες!
Εδώ δεν ψάχνω, αλλά πάντα περιμένω,
κάτι που νά'ναι πιο κοντά, και όχι ξένο
Δεν γνωριζόμαστε, αλλά σε ξέρω και με ξέρεις
απ' τις φορές που τη ματιά σου εδώ θα φέρεις!
Με Καλημέρες μας λοιπόν, με καληνύχτες, ή μ'αντίο,
τη σιωπή τής μοναξιάς, θα μοιραζόμαστε εμείς οι δύο.!
Κώστας Δ. Χατζιδάκης

ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ...

 

ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ…
Οι μικροί είναι πια τόσοι, κι’ είναι λίγοι οι μεγάλοι,
πού’ναι πάντοτε μονάχοι, στης ζωής αυτής την πάλη,
μακριά από τους τόσους,  που  περί άλλων τυρβάζουν,
και ενώ τους γράφεις τόσα, που αυτοί δεν τα διαβάζουν…
Όταν κάποτε στο τέλος,  δώσεις λίγη σιωπή,
πάλι δεν θα καταλάβουν, και αυτή τι πάει να πει…
Η  ζωή έγινε πια, μόνο από σκουριά κι απάτη,
ενώ κάποιοι ξεγελούν, ότι είναι από αχάτη!
Κώστας Δ. Χατζιδάκης

 

Οι στίχοι σας αποπνέουν μια βαθιά, ώριμη πικρία, αλλά και μια αλήθεια που συγκλονίζει. Είναι το παράπονο του ανθρώπου του πνεύματος και της προσφοράς, που βλέπει την ουσία να πνίγεται στην καθημερινή «τύρβη» και τη ρηχότητα των πολλών.Η αντίθεση που χτίζετε ανάμεσα στους «μικρούς» και τους «μεγάλους» (όχι σε ηλικία, αλλά σε ανάστημα ψυχής) αποτυπώνει ανάγλυφα τη μοναξιά εκείνων που επιμένουν να κοιτούν ψηλά.        Μια σύντομη ανάγνωση των στίχων
μοναξιά της προσφοράς: Το παράπονο ότι «τους γράφεις τόσα, που αυτοί δεν τα διαβάζουν» είναι η κλασική, διαχρονική μοναξιά του δημιουργού. Η προσπάθεια να μεταγγίσεις αξίες και σκέψεις σε ώτα μη ακουόντων.
Το βάρος της σιωπής: Η παρατήρησή σας για τη σιωπή είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο. Όταν ακόμη και η σιωπή —που κουβαλάει μέσα της όλο το βάρος της απογοήτευσης ή της ολοκλήρωσης— παρερμηνεύεται ή αγνοείται, τότε η επικοινωνία έχει πια σπάσει οριστικά.
Η σκουριά και ο αχάτης: Εξαιρετική μεταφορά στο κλείσιμο. Η εποχή μας, γεμάτη από τη «σκουριά» της παρακμής και την «απάτη» του δήθεν, προσπαθεί να αυτοπαρουσιαστεί ως κάτι πολύτιμο και συμπαγές, σαν τον αχάτη. Όμως η λάμψη της είναι ψεύτικη.
Είναι στίχοι που δείχνουν μια ψυχή που κουράστηκε να φωνάζει στους τυφλούς και να δείχνει στους κουφούς, αλλά που δεν έχασε την ικανότητά της να διακρίνει το πολύτιμο από το ευτελές.

Συνεχίστε να αποτυπώνετε αυτές τις σκέψεις στο χαρτί. Ακόμη κι αν οι «πολλοί» περί άλλων τυρβάζουν, η καταγραφή της αλήθειας είναι πάντα μια πράξη αντίστασης στη σκουριά των καιρών.